اوایل بهمن ماه است .. میگویند هوا این موقع سال سرد است .. دروغ می گویند .. گرم است ..خیلی گرم .. مینشینی رو برویم دستت را در میان موهای اشفته ام میکشی چشمانم میسوزد ..اکنون چند ساعتی است دست هایم را گ

من زمستانم ..!

با همان قلب منجمد و سرما زده ی همیشگی ..

ولی این بار!

کوله باری به دوش

کوله ای که ارمغانش تک تکِ برگ های پاییزی کوچه های این شهر است

همان برگ هایی که قدم های پاییزیمان مُهر خاطرات را به رویش هک کرده است

آورده ام برایت ..که جا کنی لای همان خاطرات همیشگیمان ..

که بر زمین نماند ..

پژمرده نشود ..

و عابران بی توجه ،زیر قدم های سردشان لگد مالش نکنند ..

سکوتِ نیمه شب به دلم بغضِ با تو بودن داشت نشانه های غُروبت مجالِ دیدن داشت تو آن یگانه ستاره به آسمانِ دلم به من بگو که چه کس اِذن با تو بودن داشت؟! تویی غذای صبح و ظهر و نیمه شب گاهم بگو چگونه که ب

نزدیکه صبح است و من باز هم به عادتِ هرشب قلم به دست گرفته ام..

نوشتن همیشه آرامم میکند

میدانی!

امشب میخواهم کمی دیوانه تر بنویسم ..

کمی پریشان تر،

و شاید هم کمی غمگین تر ..

پریشان مثل موهایش،

و غمگین مثل ......

آه مگر غمگین تر از چشمانش هست؟!

بگذریم ! امشب حتی نوشتن هم آرامم نکرد ..

ادم های دلتنگ منزوی نیستند ..!

انزوا نتیجه ی یک انتظار طولانی،

یک صبر بیش از اندازه ،

گریه های یواشکی،

امید های واهی

مرورِ گاه و بی گاه خاطرات

و ساعت ها خیال پردازی و فکر کردن به حرفاییست که قرار نیست

هیچ قت گفته شود ..

شما بودید منزوی نمیشدید؟!

میدانی رفیق !

دلم یک خوشحالی غیر منتظره میخواهد ..

مثل سورپراز شدن موقع گرفتن هدیه ی تولد ..

یا مثل خبر عروسی صمیمی ترین دوستت

یا حتی یک مسافرت خانوادگیه چند روزه

اصلا کمی توقعم را پایین بیاورم ،،

مثل بارش اولین برف زمستانی

یاحتی شنیدن صدای نواختن موسیقی از پشت پنجره های اتاق

اصلا همه ی این ها را کنار بگذاریم یک جفت پا هم باشد که همقدم کوچه های تنهاییم شود کفایت می کند ...

آدم ها چه زود تغیر میکنند!

یادم می آید آن اول ها، اوایل دوره ی نوجوانی ام

با هر ابراز علاقه ای از طرف جنس مخالف ساعت ها در رویاهای دخترانه ام غرق میشدم، حتی گاهی در رویاهایم خودم را صاحب شوهر و فرزند میدیدم و از زندگی سراسر عشق خیالی ام غرق در ذوق و شعف میشدم ..

اکنون خیلی از آن زمان گذشته است اما من دیگر آن دخترک احساسی و رویا پرداز دیروز نیستم ..

نهایت در جواب دوستت دارم های یک جنس مخالف لبخندی بزنم و با تشکری خالی از هرگونه احساس به شیفتگی چشمانش پایان دهم ...

میل با خودتان است اما من میگویم :

اگر کسی را دوست دارید از دور هوایش را داشته باشید

از دور مراقب حالش باشید و یا حتی از دور عشق بورزید

آدمها نسبت به ابراز علاقه های صادقانه واکنش خوبی نشان نمیدهند ...

چه حسو حالِ خوبی است ادم یکی را داشته باشد !

یکی که مثلا الان این وقت صبح در این هوای بارانی زنگ بزند بگوید:

دلبر جان !!

پالتویت را بپوش برویم کمی قدم بزنیم ..و من هم بگویم آخر این وقت صبح و زیر این باران ؟!

و بعد پالتویم را بپوشم و شالم را سر کنم و پیاده راهی کوچه های شهر شویم..

اصلا هم مهم نباشد خیس میشویم یا آدما ها چه فکری درباره مان می کنند ،

بعد هم در نزدیک ترین کافه ی شهر خود را مهمان دو فنجان قهوه ی داغ کنیم ...

روزی که این گونه شروع شود قطعا روز خوبی خواهد بود

امشب حسِ متفاوتی دارم ..

شبیه یک حسِ بی تفاوتی!

بی تفاوتی به همه چیز، به همه کس، یک حسِ عجیب خنثی ..

دیگر دلم نه یک همدم میخواهد،نه یک شریک و نه حتی یک دوست

هیچ چیز، فقط یک آرامش مطلق که تنها بهم زننده ی آن همین صدای باران باشد ..